تبليغاتX
مسافــــــــــــــــــرغـــــــــــــریب
سلام احوالتون چطورین

هی .... ما هم .. الحمدالله

خب امسال هم مثل هر سال اعتکاف داره

 اعتکافی که بعضی هامون حد اقل یه بار تجربه اش کردیم ........

اعتکافی که میدونیم واقعا یه تیکه از بهشته، یه بهشتِ موقتی ،

همون بهشت ذالک الفوز العظیم همون بهشتی که تو بغل خودِ خود خدایی .........روز و شبای اعتکاف رو که مرور میکنی همش یاد خداس شب های احیا، صف های سحری ...گاهی وقتا بی سحری روزه رفتن...موقع خواب تو تاریکی گریه کردن ....خواب های سه چهار ساعتی و سبک، نماز جماعت ها ،تشنگی هایی که تو رو یاد امام حسین می اندازه، قران دسته جمعی خوندن ها ......همش بوی خدا رو میده خدایی که این روزا یه کم تو زندگیمون جاش خالیه ولی هممون عاشقونه دوستش داریم ....

روز اول و دوم مث برق میگذره

تا به خودت میای شده روز سوم روز سوم ازون روزای مخصوص هست خدا واست سنگ تموم میزاره و تو که دیگه عزیز دردونه ی خدا شدی فقط لذت میبری ...........اما .........خیلی هامون نه نه شایدم بعضی هامون نه نه یه عده کمی مث من بعد از اعتکاف دوباره همون آش هست و همون کاسه .....

این سه روز مهمونی برامون میشه فقط یه خاطره خاطره ای که دوسش داریم و از عسل برامون شیرین تره ....ولی فقط یه خاطره اس .....روزه های مستحبی و قرآن خوندن ها و خلوت های با خدامون نماز های اشکی نصف شبا فقط میشه یه خاطره !!

 میگن قلب مومن خونه خداس ...

خونه خدا که همون مسجده اعتکافم تو مسجده

 اگه با قلبت روزه داری کنی با چشمات قرآن بخونی و شب ها نه نه حتی روزها بعد از نمازت دو کلوم با خدات خلوت کنی دوباره میشی همون معتکف دیگه لازم نیست 362 روز رو بشماری تا برسی به اعتکاف همه روزا معتکف میشی همیشه تو بغل خدایی خدا میشه میزبان و تو مهمون .........سخت نیستا فقط یه کم همت میخواد یه کم ! یه قدم بری خدا ده قدم میاد بین من و تو تا خدا فاصله ای نیست !

خدایا قدم هایم را سبک کن تا بازم بیام

دلم را خالی کن از هر چه که تو دوست نداری

و قلبم را سرشار از نور حقیقت کن

خدایا من میام پس تو هم بیا دستم را بگیر و اینبار ...

اینبار نیمه راه دستم را رها نکن

تا در دره نا امیدی و خاری سقوط نکنم

محکم دستم را بگیر

می خوام تا اخر راه بیام تا اخرش......

          

+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387ساعت 16:32 توسط بهـــــار |


  سلام به همگی 

 خیلی وقته آپش نکردم

  دلم براش اندازه یه دل کنجیشک شده بود

  ولی دیگه گفتم شب جمعه است  ...

   یه سری بزنیم.........

خدایا  دستان نیازم را ببین

چیزی که داره

فقط و فقط

نوری از امید به توس

الهی آن را ازم نگیر

 گل نرگس پس کجایِِِِِِِِِِِِِِِــــــــــــــــــــی

         گفته بودی که میایــــــــــــــــــــی

   پس کی میایــــــــــــــــــــــــِی؟؟؟

 

تقدیم به وجود مبارک آقامون

صاحبمون

منجی عالم

تقديم به آقا

خدایا دریچه اسمان را بگشا

بگذار پرنده ی احساسمان تا بی نهایت هستی پرواز کند

پروردگارا جاده اسمان را باز کن 

رخست بده تا مرد جاده آسمان ازراه بیاید

 ای مسافر آسمانی دیگر بیا ........ 

 بیا تا باران ببارد  

 تا غبار خستگی بیهوده زیستن از تن همه ما  

 شستشو داده شود...... 

 التماس دعا

+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387ساعت 17:8 توسط بهـــــار |


سلام به همه ی عاشقای هستی

 فرا رسیدن اربعین شهدای کربلا رو به همتون تسلیت میگم

تو این پست میخواستم درد و دلای خانم ام المصاعب بی بی

زینب کبری(س) را براتو ن بزارم

آخه می دونیم که حضرت زینب (س) بعد از یک سال ونیم بعد از واقعه ی کربلا

از دنیا رفتند  پس ببینیم تو این یک سال ونیم  چه به سر خانم گذشت

 

             یک سال و نیم بعد تو سینه زنم حسین

                                      آتش به جان اهل مدینه زنم حسین

        یک سال و نیم بعد تو فریاد میزنم

                                       در مست جز نبی  زدلم داد میزنم

            یک سال و نیم با پدر خسته گفته ام

                                         از محمل برهنه و کت بسته گفته ام

         یک سال و نیم با حسن از کوفه گفته ام

                                          یک کوچه نه از غم صد کوچه گفته ام

            یک سال و نیم نیمه شب بهر مادرم

                                                گفتم حکایت سم اسبان و پیکرت

            یک سال و نیم بعد از تو خوابم نبرده است

                                            زینب طعام سیر پس از تو نخورده است

              یک سال و نیم زینب تو بود و زمزمه

                                                    خجلت ز روی مادر سردار علقمه

                 یک سال و نیم ناله ام البنین حسین

                                                  می زد مرا کنار بقی بر زمین حسین

              یک سال و نیم پیروهنت اشک من گرفت

                                                   شی بول خزی زخم تن از اشک من گرفت

               یک سال و نیم فکر سرت روی نیزها

                                                    یک لحظه هم برادر مرا نکرده رها

                         یک سال ونیم دادسرت میان تشت

                                                  از قلب پاره پاره خواهر جدا نگشت

                یک سال و نیم زینب تو بود و اضطراب

                                                یک خاطره است کشته مرا مجلس شراب

 

                      

میرسانم به حرم آب اگر بگذارند

مکن ای اصغر بی تاب اگر بگذارند

 

السلام و علیک یا ابالفضل(ع)

     دوباره مرغ روحم هوای کربلا کرد

                                دل شکسته ام را اسیر و مبتلا کرد

  زسرگذشته اشکم ، به لب رسيده جانم

                             كه هر چه كرد با من ، فراق كربلا كرد

دوستان خوبم از همه ی شما التماس دعا دارم

فقط یه آرزو مونده تو دلم

اونم..............

  دوستون دارم

+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386ساعت 15:34 توسط بهـــــار |


                     سلام به تما می دوستان بهتر از آب روانم

       امیدوارم که هر جا هستید خوش باشید نه مثل من

     می دونید خسته شدم

        از هـمــــــــه چیـــــــــــز

             از دنیا ، از زندگی ، از خودم، از آدما

             کاش مرگ هم  مثل آب خوردن بود

         هر وقت طلب می کردی

        یه جام بدون بهونه بهت میدادن

            کاش هر وقت از دنیا سیر می شدی و میگفتی دیگه بسمه

          یکی بهت میگفت حالا دیگه بمیر

    می خواستم امروز یه چیزایی در باره آقای رئوف و مهربونمون بگم

    ولی ......... نمی دونم

 

خسته و دلتنـــــــگ....

ای کاش حداقل جز ء یکی از               

                          کبوترای پر سیاه شهرتون بودم 

      نمی گم کبوتر گنبدت یا صحن وسرات

آقا جون یادته اومده بودم نگات میکردم

تو هم بهم لبخنــــــــــد میزدی

یادته وقتی می خواستم برم هی

بر میگشتم نگات می کردم نمی خواستم برم

چه سخت دلم ،دلت و رها کرد

یادته بهم  می خندیدی گفتی برو هر جا باشی

 خودم هواتـــــــــــــــو دارم

آقا جون کاش کبوتر دلمو تو دستت محکم نگه می داشتی

کاش رهاش نمیکردی

یادته بهت گفتم می خوام برم کجا

بهم گفتی می فرسمت

پس چی شد....

آقا جونم دلم تنگه برات

دلم تنگه بــــــــــــــــــــــــــــرات 

 

 صحن و سرا ی حرمت غمها رو از دل میرونه

منم اون دیوونه ی صحن و سرا و حرمت

پنجر ه ی فولاد تو دواخونه است شفا خونه است

بیا دستمو بگیر این دل من گدا خونه است

اب سقا خونه تو من میبرم برا شفا

وقتی یادت میکنم این چشم من سقا خونه است

یعنی اینقدر بدم که حتی به خوابم نمیای

چرا برا یه لحظه ای دیگه سراغم نمیای

می دونم بد کرده ام به خودم به تو به بندهات

تو رو خدا منو ببخش به جون اون پرندهات

 

می دونی هنوز گره ی دلم بسته شده به پنجره ی فولادت

آقا جون دلم میخواد بیام اونجا دیگه بر نگردم

آخه اونجا پیش تو برا همه جا هست حتی برا من

ولی اینجــــــــــــــا

اونقدر تنگه اونقدر کوچیکه

که دارم خفه میشم

به خدا نفسم داره بند میاد

مددی مولا

مددی مولا

  التماس دعا        دوستون دارم

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه سی ام بهمن 1386ساعت 17:33 توسط بهـــــار |


سلام به همه ی دوستان خوبم

ازتون ممنون که به این تنهای غریب سر میزنید .

می خواستم آپ کنم راستش چند روزه اصلا حوصله نداشتم

 فقط میومدم نظرای قشنگتونو می خوندمو میرفتم

ولی امروز خبری برام اومد یه کم حالم جا اومد 

یکی از دوستان درخواست کردن یه مطلبی در

مورد اقا ابالفضل تو وبلاگ بنویسم

چشــــــــــــــــــــــــــــم

یه شعر قشنگ از یه مداح خوش صدا پیدا کردم

خیلی قشنگه منم به این نیت نوشتم تا

اقا یه گوشه چشمی به حاجتم بندازه

شما هم بخون

باتموم احساست بخون جای دوری نمیره

بعد از خوندن هم لطف کن

چشماتو ببند   از ته دلت

یه دعای به مریض ماکن

          گریـــــــــه ی مشـــــــــــــــک

 رد خون دست ساقی...هنوزم رو لب مشکه

گریه های مشک پاره ...شبیه بارون اشکه

شونه ی زخمی نخلی...شده تکیه گاه سقا

محو خیمه ی  ربابه...آخرین نگاه سقا

جای بوسه ی علی رو...همه ی تیرها شمردن

 آبروی پهلوو ن رو ...کنار علقمه بردن

دلش خـــــــــــــون شد

کنار خیمه ی سقا...طفلکی نشسته بی تاب

می گه بچه هابیایید...عمو العان میاره آب

یکی داره میاد از دور...شب آرزو سر اومد

 نگاشون چه نا امیده...بابا دست به کمر اومد

بچه ها آب طلــــــــــب نکنید

حالا که تو خیمه هامون ...ما دیگه عمو نداریم

کاش می شد به روی دستاش...چند تا شاخه گل بزاریم

 

 

   فقط یک لحظه برای دیدن تو چشم انتظارم....  

 

        التماس دعـــــــــــا

       دوستون دارم

 

 

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت 14:41 توسط بهـــــار |


 سلامی به رنگ بهار به دوستانه

    دیـــــــــــــــر زمانیـــــــــــــــست     

   دیر زمانیست چشمانم در انتظار امدنیست.............

                 دیر زمانیست دلم به همراه دل غریبیست

                            سالهاست به انتظار مسافری هستم که ایا خواهد امد

                  ایا غربت این غافله ی دل را از کوچه ی تنهایی ما بر خواهد چید

                     دیگر چشمانم مانند یک چراغ پی سوز دم دمای خاموشی را میزند

 

            

         دیگر حتی لبانم اخرین واژههای سرود بی کسی اش را برای تنهای می سراید

                 وقلبم اهنگ جدای را از بی تو بودن های سالهای انتظار به سختی مینوازد

                            و ذهنم با اخرین جوهرهای خود ،اخرین کلمات ترانه ساز را 

                                    به روی صفحه ی دلم به کلنجار میفشاند

               

و دستانم چه اسوده می خواهند دستان سبز امید را رها و    دل چه ساده میخواهد، به واژه ی بی تو بودن دل  ببندند.

   

                    

                          ذهنم و روحم همه در این پندار بودند زمانی

                        وعاشق بودند که شعله هایی سوزانی از امید

                      به دست رهروان گمگشته مسیر نا امیدی بسپارند

                ولـــــــــــــــــــــی..

             

               غافل از انکه خود    حتی جرقه ای از امید در پهنای ساحل دل ندارد

                    و فقط دریای اشکی است در صدف چشمان و بس. 

               ا ی کــــــــــــــــــــــاش.............

  وای کاش این فاصله ها کم بودند

        تا مسافرمان برسد....................

 

  التماس دعا برا مسافرمون         

دوستون دارم      با تشکراز امیدجون   

+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386ساعت 10:3 توسط بهـــــار |


سلامـــی سبــز به دوستان گلــم

مسافری در راه است     

خداکندکه بیایـــــــــد                  

 واما مسافر غریب

    مسافری که سالها در راه است

           خسته و غریب

                 یکه وتنها

                       بی یا رو یاور

             کوله بار عاشقی بر دوشش

                                        بر جاده ی صبوری قدم نهاده 

              و چه فاصله هاست تا رسیدن به مقصد

            وگاهی بر کوچه ی بی کسی تکیه بر دیوار تنهایی می دهد         

و این سوی جاده چشمانی بس منتظر 

ودستان بلند نیاز به سویش

و اشکهای شوق دیدار رویش      

و گلهای سرخ انتظار به رهش

وانتظار و انتظار و انتظار

در ته کوچه ی انتظار، طلوع خورشید

ونگاهای تر به سوی این طلوع، قدم در کوچه ی انتظار گذاشته اند            

و ای کاش این فاصله به قدر دلمان کوچک بود

تا دستمان را دراز می کردیم

و طلوع طلایی را لمس می کردیم

و چه می شد اگر میرسید ودست نیازمان را پراز عطر گل نرگس می کرد          

و گونه های خیسمان را نوازش کند

ولبان مان را از شکوفه های شادی پر کند

نگاه چشمانم هنوز به انتظار راهت نشسته

                

دوستان بیاید برا مسافرمون دعا کنیم

 التماس دعا

دوستون دارم

 

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386ساعت 15:33 توسط بهـــــار |